PSV-fan Nicole verzoekt goden Peru om kampioenschap voor PSV


Artikel uit clubblad PSV Fans United december 2014

 

De goden verzoeken in Peru…

 

Daar sta je dan… Héél vroeg in de ochtend, op een zonnige oktoberdag, in the middle of nowhere, in het prachtige Peru, in een ieniemienie plaatsje genaamd Coporaque, met de PSV Fans United-vlag in handen… Nou val ik als megareuzin tussen al die kleine Peruaantjes sowieso al op, maar ik had niet verwacht, dat ik een complete uitloop van dit dorp kon veroorzaken, een complete chaos in het centrum en drukte op het plein! Vanwaar al die mensen?

 

Nou, ik had het idee bedacht om tijdens mijn werk in Peru de goden maar eens te gaan verzoeken om ons PSV te helpen. Want hoezeer ik ook van het spelletje houd, hoe graag ik ook vertrouwen wil houden in onze jongens, een beetje extra hulp kan nooit kwaad! Het spel en vooral de mentaliteit is namelijk niet altijd om over naar huis te schrijven… Helaas ben ik te weinig in Eindhoven om alle wedstrijden te kunnen zien, maar ik doe altijd mijn uiterste best om vanuit het buitenland op de hoogte te blijven, de wedstrijden te volgen en de boys te steunen. Maar zo nu en dan is er geen internet, laat staan stroom…

 

Om de goden gunstig gezind te zijn, leek het me aardig om onze PSV-boys te eren en de allerhoogste goden in Peru te vragen wat support in te stralen! Dus heb ik mijn PSV Fans United-vlag ingepakt (bedankt Frits!) en ben ik op weg gegaan naar Peru! Gedurende de reis moet ik én een “god” tegen komen, een fotomomentje zien te vinden (ik ben nog altijd aan het werk en het is wel raar als de gids “even” uit wil stappen om met een PSV-vlag op de foto te gaan…), een handige fotograaf zien te vinden en daarmee een geslaagde foto zien te maken. Maar vol goede moed ben ik op zoek gegaan.

 

Om te beginnen ben ik gedurende de reis om 05:00 uur opgestaan in de Colca Valley in het hartje van Peru om de goden daar tevreden te stellen… Dat gebied is omringd door werkende vulkanen en eens kijken wat zij van ons PSV vinden? De eerste foto wilde ik met de drie grootste oppervulkanen. Maar zo te zien is megavulkaan ‘Ampato’ niet zo happy met de verrichtingen van onze PSV-jongens, want de vulkaan is actief en boos, flinke wolken stoom kwamen uit de krater!! Niet alleen dat, ten tijde van de foto was er ook een eruptie. Deze ‘Big Boy’ is overduidelijk niet tevreden!  Ok…de toon is gezet! Verder op zoek. En ook de verbaasde lama op de achtergrond keek niet al te vrolijk…

 

En zo kan het zijn dat je dan belandt op een centraal pleintje in een dorpje van 300 inwoners en dat het gehele dorp voor je uitloopt. Want er staat ineens een blonde reuzin op het plein en ze wil met je op de foto! Ik wilde niet per se met de locale bevolking op de foto, maar daar in dit mooie gebied stond bovenop een zuil, centraal tentoongesteld dé allermachtigste Inca-heerser van het Koninkrijk Cusco! De machtige ‘Mayta Cápac’, de vierde Inca-heerser van het latere Inca-rijk. Deze geweldenaar wilde ik koste wat kost gunstig stemmen en vragen ons PSV van boven een handje te helpen!! Dus de vlag moest en zou mét Mister Cápac op de foto gaan…

 

Maar hoe regel je dat? De mensen spreken een locaal dialect, ik spreek weliswaar vloeiend Spaans, maar dat is net alsof je een biertje bestelt in Verweggistan en een glas lauwe pis krijgt; tis prima, maar krèk nie wak wou... Met poezelige handen en megagrote voeten lukte het me maar niet om uitgelegd te krijgen wat deze rare, blonde, grote chick nou eigenlijk van ze wilde!? Totdat ik dé vlag uit mijn tas haalde. Ik ontvouw mijn PSV-vlag en ineens kwam het met z’n allen op me af. De namen van Jefferson Farfán en Reimond Manco vlogen me om de oren en ik werd omhelsd alsof ik zelf zojuist de cup met de grote oren had gewonnen!? Nou heb ik zelf twee behoorlijk grote cups, maar heel even deed dat er niet meer toe! Vanaf dat moment waren ze bereid alles voor me te doen. Zodra ik mijn fototoestel tevoorschijn haalde, op de machtige Inca-heerser wees én op de vlag, werd het ze duidelijk.
Maar dan is het nog zaak een goede fotograaf te vinden, die überhaupt weet wat ie nou eigenlijk in handen heeft, hoe het werkt, waar ie op moet drukken en hoe ie alles in het centrum van de foto krijgt... Er werden nog snel even wat kleine kids van stal gehaald want die moesten per se ook met Nicole op de foto om zo met hét grote PSV vereeuwigd te worden. Ik heb ze beloofd een kopie van de foto’s toe te sturen. En die belofte kom ik uiteraard na! En één ding is zeker: de steun van mighty Cápac hebben we misschien niet, maar de gehele bevolking van Coporaque staat als één blok achter ons PSV! Yes…

 

Helaas was er verder in het gehele dorp en in de omgeving geen stroom, dus ook geen internet, laat staan een werkende televisie. Erg jammer, want iets later op die dag mochten onze mannen aantreden tegen AZ om 18:30. Maar helaas kon ik het totaal niet volgen; zelfs niet per sms. Maar hey, ik had de goden verrekte vriendelijk verzocht om ze te motiveren, laten we hopen dat het geholpen heeft. En wat blijkt? De volgende middag komen we Puno binnen rijden, mijn mobieltje slaat op hol en via de sms-psv-up-to-date-service, die zélfs tot in Peru werkt, krijg ik te lezen dat we gewonnen hebben! En wel met 3-0! Zó hoor ik het graag… Dus verder met mijn missie, want het werkt!

 

Dan heb je een grommende, rokende, spugende vulkaan, een Inca-heerser die niet reageert, een super enthousiast dorp vol PSV-fans, wat of wie kan ik dan nog meer om hulp vragen? Ik wist het vrijwel meteen! Ik moest en zou een foto hebben van de Taquileñians! Dat is een dorpje op een eiland in het Titicacameer ten oosten van Puno. De inwoners van dit kleine eilandje in het meer leven volgens de morele Inca-code: ‘ama qhilla’. Oftewel: “Wees niet lui”! Nou, ik zie nog wel eens een aantal van die over het paard getilde pannekoeken over die groene grasmat in ons prachtige PSV-stadion sjokken alsof ze bijna moeten poepen… De puddingbuksen gaan niet altijd heul hard… Een beetje peper in die reet kan geen kwaad en ze moeten vooral niet lui zijn! Dus op naar het grootste meer van Zuid-Amerika en een offer brengen en een biertje drinken met deze boerengemeenschap! Zet de gele rakkers maar vast klaar, Nicole komt eraan! Boeruh, boeruh, boeruh…

 

Mijn groep ging varen op het Titicacameer en ik had een ernstig zieke meid in mijn groep die de 3.850 meter hoogte niet trok en meer op de wc zat en er boven hing dan in verticale positie stond. Die bleef dus “thuis”. Prima! Dat geeft mij de tijd om naar een ander heel speciaal plekje te gaan, wat ik als gids goed ken. Dus de vlag mee, een fles water (bier op deze hoogte is even af te raden…) en het fototoestel en ik sjokte richting het ‘Parque de Huajsapata’. Waarom speciaal daar naartoe? Omdat je daar ten eerste het allerbeste uitzicht over het Titicacameer hebt en omdat daar als tweede wéér een grote Inca-leider staat! En dit keer gaan we een stapje verder. Want numero vier bleek maar voor korte duur te zijn. Ik moest het groter aanpakken. Dus op de foto met dé Inca Manco Cápac! Dit is de allereerste Inca-heerser en de stichter van het machtige Inca-imperium.

 

Deze plek is bijzonder en Huajsapata betekent ‘Testigo de mis amores’. Vrij vertaald zoiets van “Getuige van mijn liefdes”. En ik wil de hele wereld getuige laten zijn, dat mijn grote geliefde PSV is. Want verder dan gele rakkers, wat borrels en een verdwaalde buiknavel zo nu en dan, blijft er niet verrekte veul aan mij plakken… Single for ever! Maar verliefd op mijn werk en de sport. Nou, deze beste man is volgens de legende in het Titicacameer geboren, samen met zijn zus Mama Occlo, die later zijn vrouw zou worden.  Volgens mij ben ik hier dan wel op m’n plek, want ik ben zelf ook nogal ne rare die niet spoort… Deze twee leiders zijn de mythische stichters van het Inca-imperium. Zij zijn verrezen uit het water met de kracht en toewijding tot het stichten van een imperium en vereniging van verschillende culturen in de naam van vrede en beschaving. Als onze PSV-mannen nou ook even uit hun ego-slaap opveren, interesse en toewijding op de grasmat tonen en het begin van een nieuw winst-imperium bouwen? Dan moest ik deze knakker even vastleggen en eren…
Maar hoe? Ik sjouw daar naar boven, hijg de longen uit m’n lijf (en trust me, dan komt er veul lucht vrij!) en zie in de verte drie jongens een beetje voetballen. Ik er naartoe en ik vraag of ze zin hebben in een leuk avontuur. Of ze voor mij “even” op de sokkel wil klimmen bij de machtige Inca-leider en voor mij de vlag omhoog kunnen houden. Geen idee of dat heiligschennis is, maar ze deden het. Tjoep tjoep, daar gingen ze, 10 meter de lucht in met mijn ‘bandera’. Ge-wel-di-ge foto’s! Ze wilden per se ook nog met die roze muchacha met het rode hoofd op de foto en ik heb ze beloofd een kopie van het boekje toe te sturen én alle andere foto’s. Verder heb ik ze mee naar de kroeg genomen, heb ik zelf toch een pot Cusqueña gepakt en een Inca-cola voor de boys. Zij happy, ik happy en hopelijk over een paar maanden heel Eindhoven happy! Vamos a ver…
In ieder geval wees de Inca-leader met zijn hand en vinger iets in de verte aan. Waar is dat feestje? Dáár is dat feestje… Ik hoop niet dat ze daarmee Bolivia bedoelen, want daar smaakt het bier ook verrekes…

 

Tja, als je dan tóch in Peru bent? Dan moet je ook hét ultieme plekje bezoeken. En als ze je dáár gunstig gezind zijn? Dan sta ik over een paar maanden in Eindhoven op het stadhuisplein met duizenden feestende PSV-fans! Want als ze érgens doorzettingsvermogen en inzicht hadden en kunstig en hardwerkend waren? Dan is het uiteraard wel in Machu Picchu! Het meest spectaculaire pre-Columbiaanse monument van Zuid-Amerika! Nou is het te hopen dat ons PSV ook het meest spectaculaire, prachtige, swingende voetbal laat zien met hardwerkende, innovatieve, verrassende en spectaculaire spelers!

 

In de loop van mijn 39 feestende jaren heb ik veel mooie balkunstenaars in Eindhoven voorbij zien komen. Mijn persoonlijke favoriete elftal aller tijden? Jan van Beveren, Gerets, Alex, Stam, Heintze, Van Bommel, Nilis, Vanenburg, van der Kuijlen, van Nistelrooij, Romário met als trainer Hiddink. Maar ik heb ook altijd een zwak gehad voor Affelay, Ronaldo, onze Helmondse postbode Van Aerle, Koeman, de Van de Kerkhofjes (nog bij m’n vader in de klas gezeten…), Van Breukelen, Valkx, Gullit, Lerby en onze huidige trainert Cocu. Ook al vind ik Cocu op het veld beter presteren dan aan de zijlijn… Vandaar mijn extra hulp vanuit Peru! Kan hij wel gebruiken…

 

Want ik zie het spelletje zó graag. Ik ben een sportmens pur sang, een voetballiefhebber in hart en nieren en kom al jaren bij PSV. Als klein meisje (als ik überhaupt ooit klein geweest ben…;) )ging ik altijd al met ons pap (†)mee naar de wedstrijden van PSV en oh, wat was dat prachtig! Dankzij hem ben ik aangestoken met het PSV-virus en ben ik de club trouw blijven volgen. De afgelopen 15 jaar ben ik gemiddeld 10 maanden per jaar in ’t buitenland aan het werk en dan is het zo nu en dan best moeilijk om je cluppie optimaal te blijven volgen en steunen. Ik doe mijn uiterste best en ga dan ook zo nu en dan in het buitenland naar een wedstrijd als het zo uit mocht komen. En áls er dan een feestje te vieren is dan gaan we gewoon straal bezopen, compleet van de wereld af, het vliegtuig in en op naar het volgende land…

 

Hoezo naar het volgende land? Voor de mensen die me nog niet kennen, ik ben Nicole, in 1975 geboren en getogen in café Bruheze in Brouwhuis, naar het VWO in Deurne geweest, daarna de HTS Informatica in Eindhoven  gedaan, nog wat studies ernaast en van jongs af aan fan van Helmond Sport en PSV. Met dank aan mijn lieve papa. Zelf heb ik zo ongeveer alle sporten gespeeld en een aantal op redelijk hoog niveau. Behalve voetbal… Ik vind het práchtig om te zien, maar als ik het zelf moet spelen? Luister, als ik die bal moet stilleggen? Geloof me, die zit klem!! Meteen een scheidsrechtermomentje… Tis niet aan mij besteed. Ik kan er intens van genieten, ik vind het spelletje prachtig, ga er graag naartoe, maar ik sla dit groene veld even over en geniet vanaf de zijlijn… Of nog beter: vanuit de Aftrap!

 

Na de HTS ben ik geëmigreerd naar de Dominicaanse Republiek en heb ik daar een kroeg op het strand gekocht. Daar heb ik een aantal jaren gewoond, gefeest en gebeest en ben toen doorgegaan naar de VS en een flink aantal andere landen. Inmiddels spreek ik een flink aantal talen en mede daardoor werk ik als gids/tourleader/reisleidster in heel de wereld. Als je me in Eindhoven ziet? Dan heb ik vakantie en kunnen de remmen los. Wa ze lusse…

 

En als je dan een fan van PSV bent dan probeer je ook alles te volgen. In sommige landen is dat onmogelijk en in sommige landen kan ik het in een Irish Pub vinden. Het is vaak ook erg leuk als er iemand in de reisgroep zit, die voor een andere club is. Vooral dit keer was er een verbale strijd, want die 020-ganger kon ik toch wel mooi even de grond in boren… Hij vond het overigens wel hilarisch, dat een vrouwke uit Eindhoven met een grote PSV Fans United-vlag door Peru liep en er in Machu Picchu mee op de foto ging. Dat vonden er wel meer, want ik had zó aanspraak! Geen idee of dat door de vlag kwam of het doorweekte t-shirt van de hitte…feit is wel dat mijn bergen minstens zoveel aandacht trokken…

 

Maar als het ook maar even mogelijk is dan ben ik erbij! Helaas heb ik al een flink aantal jaren geen seizoenskaart meer, want ik ben gewoon 10 maanden per jaar niet in het land. En dan kúnnen ze kampioen worden en dan moet ik de dag erna doorvliegen naar China. Dus ging ik die bewuste zondag in 2007 alvast naar Utrecht, dichterbij Schiphol, een potje pokeren in het casino. Daar werden de tussenstanden constant doorgegeven en ik was de enige persoon zo ongeveer voor PSV. Tot ik bij Marciano Vink aan tafel kwam. Die kwam ook verder in het pokertoernooi en wilde ook wel met me meejuichen. We hebben afgesproken dat als PSV zou winnen en we beiden de finaletafel zouden halen, we dan topless verder zouden pokeren… Nou, het resultaat weten we: een juichende Broek bovenop de pokertafel, een chagrijnig casino, een half ontklede Broek en een jaarverbod voor het casino! Boeien… Ik ging de dag erna toch het vliegtuig in en aan het werk voor 10 maanden! En de winst zat in de pocket… En mijn hoofd heeft het geweten zeg… en ik denk heel Nederland! Of het nu van een kater van het bier of van het verlies is…

 

Want laten we eerlijk zijn: íedere voetbalfan weet waar ie zondag 29 april 2007 was!? En hoe ie zich de dag(en) erna voelde… En ik als PSV-fan weet précies waar ik de 29e & 30e april was!! Ook al zijn die twee dagen enigszins nevelig en in een roes. Maar oh, wat een feest!! En het wordt tijd dat ik weer zó’n geweldig feest mee mag maken en dit jaar gaat dat gewoon gebeuren! Ook al is het crisis in de reiswereld, ik zeg er mijn reizen voor af om in mei 2015 op het stadhuisplein te staan en onze boys toe te juichen!! Dus komaan mannen, gas erop en ervoor gaan! Ik regel even vanuit Peru wat extra support…

 

Want donderdag 23 oktober om 21:05 uur spelen we tegen Panathinaikos. Ik heb al een aantal dagen niets kunnen regelen, de vlag heeft slechts één functie gehad: de flessen rum en bier heel houden. En op vrijdag zijn we pas in Machu Picchu… Zou dat goed gaan op donderdag? Nou, het resultaat weten we… Verdomme niet! Een gelijkspel 1-1. Helaas heb ik ook deze wedstrijd niet kunnen zien, ook al had ik het wel geregeld. Want die zou om 14:05 uur locale tijd beginnen. En ik ken bijna overal ter wereld een Irish Pub. Daar werd het gegarandeerd uitgezonden en ik had daar ook al een lunch geregeld voor mijn groep. Win-win-situatie: goed eten, goei bier en een mooie voetbalpot… Jammer voor degenen die het niet boeit. We arriveren om 09:00 in de ochtend en wat blijkt? Geen stroom in Aguas Calientes… Voor twee dagen niet. Daar ging mijn plannetje. Geen stroom, geen tv, geen sms… Pffft, die Inca’s zijn zeer zeker nog niet happy met me! Morgen maar eens extra mijn best doen op de archeologische site!

 

En dat heb ik zeer zeker gedaan. Na mijn bezoek wist íedereen in Machu Picchu en later op het treinstation dat die lange, rare chica met een PSV-vlag overal op de foto wilde. En dat is gelukt! Op een van de mooiste, heiligste plekken ter wereld is het geregeld: ik kan mijn baas bellen en zeggen dat ik over een paar maanden niet op pad kan: feest in Eindhoven!!

 

Nou, aan mij zal het niet liggen. Ik heb mijn best gedaan. Peru leeft met ons mee, de goden staan achter ons, de prachtige PSV Fans United-vlag heeft een klein reisje door ‘Lovely Peru’ gemaakt en ik neem de punten mee naar Eindhoven! Het is nu aan de mannen op het groene gras om het af te maken! Come on you boys in red… Oh en laten we dan nóg even iemand eren en een cadeautje geven: mezelf! Met een onvergetelijke 40e verjaardag in mei 2015 én een kampioensschaal!! Ik nodig iedereen hierbij uit.

 

Forza PSV!!



PSV-fan Nicole verzoekt goden Peru om kampioenschap voor PSV PSV-fan Nicole verzoekt goden Peru om kampioenschap voor PSV PSV-fan Nicole verzoekt goden Peru om kampioenschap voor PSV
Terug


 
    PROGRAMMA

    -

    01 Jan 1970 1:00
    ,
    mark van bommel psv fans united